Michelangelo Bounarotti

We wszystkich encyklopediach i książkach z zakresu historii sztuki artysta ten nosi nazwisko: Michel-angelo Buonarroti (lub Buonarotti). W rzeczywistości jednak brzmiało ono pierwotnie nieco inaczej i było znacznie dłuższe: Michelagniolo di Lodovico di Lio-nardo di Buonaroto Simoni. U nas jest powszechnie znane i stosowane w formie skróconej i spolszczonej: Micha! Anioł. Czasem z dodatkiem nazwiska ?Buonarroti”, najczęściej jednak bez niego. Każdy bowiem kulturalny człowiek dobrze się orientuje, o kogo tu chodzi. Wie, że wspomniane nazwisko nosił jeden z najsławniejszych  artystów  włoskiego  odrodzenia  i  w  ogóle  jeden z najgenialniejszych twórców kultury i sztuki wszystkich czasów. Urodził się 6 marca 1475 roku w miejscowości Caprese. Od  dzieciństwa  przejawiał wybitne zdolności w zakresie sztuk pięknych, szczególnie zaś rzeźby.  Dzięki nieustającej, pilnej  nauce i ogromnej  pracowitości wyrósł na  artystę  nie  mającego  sobie  równych!   Podobnie  jak wielu innych twórców epoki  odrodzenia,  miał wszechstronne zainteresowania i zdolności. Był rzeźbiarzem, malarzem, architektem, urbanistą i ? poetą. Sam jednak uważał się przede wszystkim za rzeźbiarza i zawsze z naciskiem to podkreślał. Za takiego też artystę w pierwszym rzędzie był i jest uważany  przez potomnych. Niemal  każdy  spośród  interesujących  się,  nawet  tylko ogólnie, kulturą i sztuką potrafi wymienić parę stworzonych przez  Michała  Anioła  sławnych  dzieł  sztuki.  Na przykład  niezwykle   od  kilku   stuleci   popularny   gigantyczny,   marmurowy   posąg,   przedstawiający   biblijnego bohatera   Dawida,   czy   też   od   równie   długiego   czasu słynne  monumentalne  freski  na  sklepieniu i  jednej   ze ścian kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie. Nieco bardziej wtajemniczeni   w   życie   i   twórczy   dorobek   genialnego :n lysty wiedzą, że jest on również autorem wielu pięknych ni worów poetyckich o miłości i śmierci.