We wszystkich encyklopediach i książkach z zakresu historii sztuki artysta ten nosi nazwisko: Michel-angelo Buonarroti (lub Buonarotti). W rzeczywistości jednak brzmiało ono pierwotnie nieco inaczej i było znacznie dłuższe: Michelagniolo di Lodovico di Lio-nardo di Buonaroto Simoni. U nas jest powszechnie znane i stosowane w formie skróconej i spolszczonej: Micha! Anioł. Czasem z dodatkiem nazwiska ?Buonarroti”, najczęściej jednak bez niego. Każdy bowiem kulturalny człowiek dobrze się orientuje, o kogo tu chodzi. Wie, że wspomniane nazwisko nosił jeden z najsławniejszych artystów włoskiego odrodzenia i w ogóle jeden z najgenialniejszych twórców kultury i sztuki wszystkich czasów. Urodził się 6 marca 1475 roku w miejscowości Caprese. Od dzieciństwa przejawiał wybitne zdolności w zakresie sztuk pięknych, szczególnie zaś rzeźby. Dzięki nieustającej, pilnej nauce i ogromnej pracowitości wyrósł na artystę nie mającego sobie równych! Podobnie jak wielu innych twórców epoki odrodzenia, miał wszechstronne zainteresowania i zdolności. Był rzeźbiarzem, malarzem, architektem, urbanistą i ? poetą. Sam jednak uważał się przede wszystkim za rzeźbiarza i zawsze z naciskiem to podkreślał. Za takiego też artystę w pierwszym rzędzie był i jest uważany przez potomnych. Niemal każdy spośród interesujących się, nawet tylko ogólnie, kulturą i sztuką potrafi wymienić parę stworzonych przez Michała Anioła sławnych dzieł sztuki. Na przykład niezwykle od kilku stuleci popularny gigantyczny, marmurowy posąg, przedstawiający biblijnego bohatera Dawida, czy też od równie długiego czasu słynne monumentalne freski na sklepieniu i jednej ze ścian kaplicy Sykstyńskiej w Watykanie. Nieco bardziej wtajemniczeni w życie i twórczy dorobek genialnego :n lysty wiedzą, że jest on również autorem wielu pięknych ni worów poetyckich o miłości i śmierci.
